VERZORGINGSHUIS PERIKELEN

Drie weken uit het leven van mijn moeder!

Verslag van een stukje verzorging in een ziekenhuis en een verzorgingshuis te Den Haag.

Drie weken geleden kwam mijn moeder (88)door een val op straat, in het ziekenhuis op de EHBO. Uit mijn werk komend vond ik het bericht en ben vanuit Vlaardingen naar Den Haag gereden.

Na een hele dag van meest wachten en tussendoor wat onderzoeken en uiteindelijk de hechtingen in haar hoofd werd ze om 21.30 uur opgenomen en naar een afdeling gebracht. Het grootste gedeelte

van de dag sliep ze en ze wist niet dat ze gevallen was.

Ze kreeg zuurstof, een infuus met vocht en lag aan de hartbewaking. Na een uur ging ik naar huis waar mij bij aankomst om 23.00 uur een telefoontje wachtte van de arts, of er wel of niet gereanimeerd moest

worden als die situatie zich voor zou doen, niet dus.

Later bleek ze ondervoed en uitgedroogd.De neuroloog constateerde een zware hersenschudding en wat bloedingen in de hersenen.

Ze had al last van korte termijn geheugenstoornis maar nu was ze echt de weg kwijt.Ik heb haar elke dag bezocht en dat bracht meestal wel een nieuwe verrassing.

Ze heeft zelf 2x een sonde er uit getrokken en 1x haar infuus.Eénmaal wilde opstaan en viel over alle slangen waar ze aan vast zat en schoot haar infuus hierdoor uit haar hand. Daar ze niet echt ziek was nam ze een bed in beslag en moest ze tijdelijk terug naar het verzorgingshuis en dan naar een verpleeghuis.

De dag voor dat ze weg mocht kwam ik in het ziekenhuis en bleek ze vreselijk gevallen, had erg veel pijn en was totaal van de kaart en erg angstig.

Foto's gemaakt, gelukkig niets gebroken. De volgende morgen moest ik haar ophalen en ging ze terug naar het verzorgingshuis. Mijn moeder begreep niet waar we heen gingen, ook niet na uitleg, en dat maakte

haar erg zenuwachtig. Ze had vreselijke spierpijn en ze kon zich amper bewegen.Ze is in ieder geval de laatste 3 jaar kwijt en haar dagelijks leven speelt zich af in haar jeugd, maar daar kom ik dan ook in voor. Ik had met de leidinggevende van haar afdeling gesproken en het verzorgingshuis zou haar extra zorg geven op haar kamer, er was geen ziekenzaaltje, ging dat niet zou ze na een dag naar een verpleeghuis gaan om te revalideren en kon weer terug komen daarna. Of ze zou overdag naar het huiskamerproject gaan.

Aangekomen in het verzorgingshuis haar naar haar kamer gebracht en met veel moeite in een stoel gezet, ze kan nauwelijks lopen. Na 5 kwartier nog niemand van de verpleging gezien en ben ik naar de balie gegaan met alle papieren uit het ziekenhuis. Kwam net degene aan die haar extra zorg zou geven, goh ben je er al en ging gauw weg. Met moeite de aandacht van een zuster gekregen en alle papieren gegeven, ze zei dat ze er zo aan kwam. Ik gauw naar boven en zat mijn mam gelukkig nog in haar stoel. Samen met degene die eten bracht haar aan tafel gezet en heeft ze iets gegeten. Haar alleen weer in de stoel gezet. Na een poosje moest ze drukken, daar

ze een luier aan heeft en een katheter kon ik dat niet alleen. De BEL gebruikt, na 20 min. nog niemand. Eindelijk hoorde ik iets op de gang en heb daar een zuster geplukt. Ik vertelde dat ik mijn mam naar bed wilde brengen omdat ze doodmoe was. Helemaal niet, ze mag niet naar bed, uiteindelijk mocht ze op bed. Zullen we haar alvast uitkleden?, dat is makkelijker voor jullie en voor haar. Helemaal niet. Goed mam

op bed, en nu vroeg ik, als ze eruit valt? Dat was wat, de zuster ging het even beneden overleggen en kwam zo terug!

Na een uur ben ik haar gaan zoeken: En? vroeg ze onvriendelijk! Ik wil

graag een antwoord je zou toch terug komen? Nou ik heb nog wel meer te doen en je moeder is niet de enige!!!!! Dat weet ik en begrijp ik, maar je zou terug komen met een antwoord. Morgen krijgt ze een

ander bed en we gaan straks bij haar kijken. Oké, maar ik ga nu naar huis en kan morgen niet komen. Ik had het goed zitten en kon wel gillen mijn gezicht voelde helemaal strak, ik had de hele dag voor mijn mam gezorgd en zeker 80 keer verteld waar we waren enz., totaal geen verzorging vanuit het huis. Kinderen gebeld en met elkaar kom je er wel uit.

De volgende morgen vroeg de directeur gebeld: Er volgde een zeer goed gesprek en er kwam gelijk actie!!!!!De verantwoordelijke die mij in de steek had gelaten belde mij terug en zijn we er samen uitgekomen.

Mijn moeder zou als proef in het huiskamerproject gaan eten, ging dat

goed kon ze overdag daar naar toe en op haar eigen kamer slapen.

Ze had nu een ziekenhuisbed en kon dus niet meer uit bed vallen.

Daarna belde de directeur of het gesprek naar wens was verlopen. Hij zei dat het huis volledig verantwoordelijk was voor mijn moeder, anders hadden ze haar niet terug moeten nemen. Ze had recht op goede zorgverlening. Hij hoopte dat een ieder hiervan zou leren en was blij dat ik gebeld had. Ik heb een idee dat of familieleden niet klagen, of als alles al lang voorbij is. Nu had de man iets concreets van mij gehoord en kon gelijk actie ondernemen. Ik vertelde hem dat tijdens de 2de week van de afwezigheid van mijn moeder, er 4x koffie was gebracht en 1x medicijnen! Communicatie storing!!!!!!

Vandaag met mijn 2 dochters mam bezocht. Bij mijn moeder was de zuster die zo nors deed en tekort geschoten was, ze vroeg wil je me even helpen? Natuurlijk, samen hebben we mijn moeder aangekleed. Ze drinkt nu goed! Ik heb van die kleine pakjes limonade gekocht en kan dan goed in de gaten houden wat ze op heeft.

De sfeer was totaal verandert! We hebben een stoeltje gebracht

waar mam goed uit kan opstaan. Ze had erge jeuk en ben ik mentholpoeder gaan kopen. In het hoofd van mijn moederis het chaos, jeugd, heden, verleden alles is door elkaar en van daaruit praat ze.

Ze was heel tevreden met ons om haar heen en later werd ze gehaald voor de huiskamer, dat was een Indische zusteren die wreef haar over haar haar en schouders en mijn mam zat te genieten.

HET HEEFT DUS DUIDELIJK GOED GEDAAN DAT IK GELIJK GEBELD HEB.

DE DIRECTEUR KON ER WAT MEE. HOPELIJK ZIJN ZE NU VOOR DE ANDERE BEWONERS OOK ZORGZAMER.

Eén mooie droom van mam wil ik jullie niet onthouden. Zij vertelde dat ze wat in de put zat en een lieve stem sprak tegen haar en gaf haar raad en rust. Waar was je dan, hoe zag het er uit vroeg ik. Het was alleen maar LICHT zei ze. Mam je was even waar je komt als je

over gegaan bent, zei ik.

zonsond.2.jpg

20-03-04

Ik voel me verdrietig mijn lieve oude moeder die roept dat ze dood wil maar toch ergens aan het leven blijft vasthouden moet alweer verplaatst worden.

Vanuit het verzorgingshuis naar het ziekenhuis voor een gebroken heup, daar vanwege de bureaucratie te lang verbleven en toen naar een verpleeghuis om te revalideren.

Dat gaat prima, maar ze weet niet meer wat er gebeurd is en staat dus op uit haar stoel en gaat aan de wandel zonder rollator en valt. Dus nu zit ze in een rolstoel met blad er voor. Ik voel me gevangen zegt ze en gelijk heeft ze.

Op haar slechte dagen praat ze met zeer harde stem, ze is boos maar eigenlijk

uit ze haar angsten en woede uit de voorgaande jaren toen ze niets durfde te zeggen.

Ik troost haar en pak met mijn handen haar voorhoofd en achterhoofd vast, zo wordt ze kalm en geniet van het contact. Ze valt in slaap volledig vertrouwend op mijn aanwezigheid.

Donderdag vraag ik de verzorging hoe het gaat, ze is nog onrustig maar niet meer zo heftig. Vrijdagmiddag krijg ik telefoon van het huis waar ze woont, dat ze niet in het verpleeghuis mag blijven omdat ze constant gilt en dat zij haar terug nemen. Als het niet lukt moet ze naar een psychisch, geriatrisch verzorgingshuis( P.G.). Het is vreselijk maar dan graag in de plaats waar ik woon.

Ik heb gebeld en de wachtlijst is 14 weken en ik moet een indicatierapport sturen.

Dat ga ik maandag regelen want dat neemt ook weer veel tijd.

Ik wacht af wanneer ik haar volgende week moet terug brengen en ben benieuwd of mam het herkent als waar ze echt woont.

Elke verandering brengt onrust en doet ze een stapje terug.

04-04-04

Het gaat slecht met mam, ze is erg bang en roept hard om aandacht te krijgen.

Haar medicatie is verhoogd en moet ze zeker naar een P.G instelling. Haar indicatierapport wordt aangepast dan gaat alles wat sneller.

Mijn zus was over uit Californië en mam herkende haar goed en was erg blij.

Mam had trouwens geen bril op en horloge aan.

Vandaag weer even naar toe geweest, ze had weer geen bril op, ik haar kamer binnenste buiten gekeerd, geen bril. Bij de zusters verteld dat er geen bril was, nou die had ze waarschijnlijk zelf in haar tas. Niet dus, toen zei er één, Bril? Ik heb haar bril in mijn zakje gedaan toen ik haar naar beneden bracht, foutje moet kunnen. Er zijn geen woorden voor de nonchalance waarmee sommige mensen behept zijn en anderen de dupe van zijn. Voor de zoveelste keer was ik sprakeloos, moet ik nu elke dag komen controleren, nou dat was echt niet nodig.

Mams ogen zijn dood, haar pupillen zijn speldenknopjes, ik wrijf haar handen, haar rug, samen zijn geeft haar rust. Een moeder blijft eeuwig zorgen en houdt mam nog met een dun draadje aan het leven vast om er voor mij te zijn, ik ben immers zonder partner.

In gedachten bedank ik haar en zeg ik dat ik het zelf verder kan, het doet me meer pijn haar zo te zien en ik heb zoveel fijne herinneringen om op terug te kijken.

Verdwaald

Vanuit 't bejaardenhuis loopt ze haar rondje,
de route door haar verre kindertijd.
Dan spéélt ze daar weer, is 't brutale blondje,
de baas van 't spel, en openlijk benijd.
De oude namen hoeft ze niet te zoeken,
ze weet nog steegjes, achterstraatjes, plein.
Maar elke dag weer aarzelt ze op hoeken
waar toch die ándere stoepen moeten zijn.

Dan dwaalt ze angstig rond, voelt zich verlaten,
buitengesloten, bang voor dichte deur.
Dat beeld groeit uit tot monsterlijke maten.
Soms wordt ze helder, door bekende geur:
een paard, vers brood, de koffiebranderij
en even wéét ze!
Dan is 't weer voorbij.

Ze huilt van binnen als ze verder gaat:
'Ik wandel door een stad die niet bestaat'.

Leidje Berg